Kup cebulki kwiatowe bez logowania!
 
 
 

Rodzaje cebulek


Lilie

CHARAKTERYSTYKA ODMIAN LILII

Ze względu na różnorodność odmian lilii podzielono je na kilka grup

1.MIESZAŃCE AZJATYCKIE

Najbardziej popularne, dobrze czują się w naszych ogrodach, są bardziej niż inne odmiany odporne na choroby i niską temperaturę zimą. Ważną cechą mieszańców azjatyckich jest brak zapachu kwiatów, oraz krótki okres wegetacji. (65-80 dni od posadzenia cebulki do ziemi zakwita piękny kwiat).

2.MIESZAŃCE ORIENTALNE

Cechą charakterystyczną tych lilii jest duży kwiat oraz intensywny zapach.
Podobnie jak azjatycka dobrze czuje się w ogrodzie, lecz wymaga więcej opieki
tj. profilaktyczny oprysk środkami przeciw chorobom (głównie szara pleśń)
oraz okrywanie gałązkami świerkowymi w bezśnieżne i mroźne zimy.

3. TRĄBKOWE I LONGIFLORUM

Cechą charakterystyczną tych lilii jest kwiat w kształcie trąby. Mają piękny delikatny zapach i są prawdziwą ozdobą ogrodu lecz są nieco bardziej wrażliwsze na niską temperaturę (szczególnie podczas majowych przymrozków, należy okryć delikatnie pędy z pąkami), są też mniej odporne na choroby dlatego należy profilaktycznie stosować oprysk szczególnie podczas mokrego i chłodniejszego lata.

4.MIESZAŃCE LA

Powstały przez krzyżowanie lilii azjatyckich z longiflorum.
Piękne kolory kwiatów, ich wielkość, delikatny, subtelny zapach oraz krótki okres wegetacji są z pewnością wielką zaletą tej grupy. Wiosną szczególnie podczas majowych przymrozków należy okryć młode pędy z pąkami ponieważ są wrażliwe i łatwo mogą zmarznąć.

5.MIESZAŃCE OT

Krzyżówka lilii orientalnych i trąbkowych. Dobrze zdrowo rosną, są mało wrażliwe na choroby. Jak wszystkie lilie są równie piękne!W ogrodzie dorastają nawet do 2 m. Co roku obficiej kwitną ,zdobiąc ogród pięknymi kwiatami, rozsiewając piękny, delikatny zapach. Aby uniknąć złamania pędu obciążonego kwiatami wysokie lilie należy podpierać palikami.

6.LILIE BOTANICZNE

Lilium candidum tzw. lilia św. Józefa. Bardzo popularna w ogrodach naszych dziadków. Kwitnie w czerwcu na biało. Sadzimy ją najpóźniej w połowie sierpnia przykrywając 5 centymetrową warstwą ziemi, następnie wyrośnie rozeta liści, które są zimotrwałe. Wiosną z rozety zacznie rozwijać się pęd z kwiatami. Lubi glebę wapienną, wys. roślin ok. 80-150 cm. Uprawiano ją w starożytności, jest też rośliną leczniczą.

Lilium martagon czyli złotogłów uprawiano ją w Europie od średniowiecza. Wys. roślin ok. 60-150 cm kwiaty są drobne, liczne tworzą grono. Dobrze rośnie na glebie wapiennej, kwitnie w czerwcu, lipcu.

Lilium regale lilia królewska. Do Europy przywieziono ją z Chin na początku XX wieku. Dobrze rośnie w naszych ogrodach, po kilku latach osiąga 150 cm, i 20-25 pięknych, pachnących kwiatów na łodydze (wysokie rośliny podpieramy palikami).

Lilium tigrinum lilia tygrysia. Pochodzi z Chin, Japonii i Korei gdzie od tysięcy lat jest uprawiana w ogródkach.Wysokość roślin ok. 80-120cm, kwiaty średniej wielkości w kształcie turbana w kolorze czerwono-pomarańczowym, żółtym z ciemnymi kropkami na płatkach. W kącikach liści tworzy drobne cebulki powietrzne. Nie lubi ziemi wapiennej.

UPRAWA LILII

Lilia jest rośliną wieloletnią, na jednym miejscu dobrze rośnie przez kilka lat, dlatego należy starannie wybrać miejsce w ogrodzie aby dobrze się czuła i była prawdziwą pięknością! Wybieramy miejsce słoneczne lub lekko ocienione. Dobrze czuje się prawie w każdej ziemi ogrodowej z wyjątkiem gruntów podmokłych, zbitych, kamienistych. Miejsce na którym sadzimy
rośliny cebulowe musi być dobrze zdrenowane, aby nadmiar wody z ulewnego deszczu czy roztapiającego się śniegu mógł szybko spłynąć. Ziemia powinna być zasobna w składniki pokarmowe, (dobrze rozłożony kompost). W zasadzie wszystkie lilie wolą ziemię kwaśną i o odczynie obojętnym (wyjątkiem są lilie z grupy botanicznej). Kilka razy w czasie wegetacji można rośliny zasilać płynnym nawozem, lecz nie jest to konieczne.
Cebulki sadzimy na głębokość 12-15cm (3 krotna wielkość cebulki czyli im cebulka większa tym głębiej) jest to bardzo ważne ponieważ lilia wytwarza na pędzie, nad cebulą, 3 piętra korzeni które pobierają wodę i pokarm.
Cebulki sadzimy w rozstawie 20-25cm. Najładniej wyglądają posadzone w grupie kilku czy kilkunastu sztuk w jednym kolorze.
Dalszymi zabiegami które musimy wykonywać to podlewanie (lilia lubi wilgotną ziemię, ale nie znosi zalewania, stojącej wody!), oraz usuwanie chwastów ponieważ nie znosi nawet chwilowego zachwaszczenia!
Jeśli lato jest deszczowe i chłodne to dobrze jest profilaktycznie zastosować oprysk na szarą pleśń.
Wszystkie te czynności są niezbędne! Lilie odwdzięczą się ofiarując nam
przecudnej urody kwiaty, które będą prawdziwą ozdobą ogrodu, i naszą dumą.
Cebule lilii wykopujemy, co 2-3 lata. Ważnym jest, aby przestrzegać terminów sadzenia lilii.

Zastosowanie:
* do tworzenia grup ogrodowych (dobrze wyglądają na rabatach, np. w towarzystwie róż, a także na tle trawnika)
* lilie warto sadzić w grupach po kilka cebul tej samej odmiany
* niskie odmiany także do uprawy w pojemnikach (balkon, taras)
* mogą być cięte do wazonów, stoją w nich do dwóch tygodni! (do przekwitnięcia ostatnich kwiatów w kwiatostanie)

Warto wiedzieć:
Historia uprawy tych roślin liczy już 5000 lat. Od wieków lilia była oznaką godności królów i symbolem niewinności. Znalazła miejsce w mitologii greckiej że według niej lilia biała powstała z mleka Hery. W kulturze chrześcijańskiej występuje jako atrybut Chrystusa i Matki Boskiej. Dzikie gatunki lilii występują w Azji, Europie i Ameryce Północnej. W Polsce dziko rośnie tylko lilia złotogłów.

Uwagi

Kupując cebulki lilii zwróć uwagę aby były twarde ,zwięzłe miały łuski przylegające do siebie,nie były wysuszone,miały korzenie(których nie obcinamy podczas sadzenia!) Lilie do ogrodu można sadzić do końca czerwca,zakwitną w tym samym roku 2-3miesiące od posadzenia (np.posadzona na początku czerwca lilia orientalna zakwitnie na początku września).


Kalie (Cantedeskia)

Naturalnym środowiskiem kalii są mokradła i tereny zalewowe w Środkowej i Południowej Afryce, które wysychają latem.Mamy kalię kłączową (Etiopica) i bulwiastą. Żadna z nich nie zimuje w naszym klimacie. W ogrodach sadzimy bulwiastą. Wybieramy miejsce słoneczne, z ziemią lekką, przepuszczalną zasobną o odczynie obojętnym (dodatek wapna do podłoża zwiększa zdrowotność roślin). Bulwy sadzimy na głębokość 8-10 cm oczkami do góry. Sadzimy w maju,kiedy minie zagrożenie przymrozków. Szybko pojawiają się liście, a w czerwcu, lipcu kwiaty. Do czasu kwitnienia podlewamy obficie (pamiętajmy, że pochodzi z terenów okresowo zalewanych), oraz dokarmiamy jednym z nawozów do roślin kwitnących. Gdy liście zaczną żółknąć ograniczamy podlewanie. Pod koniec września (przed przymrozkami), gdy liście zbrązowieją, przycinamy je, a bulwy wykopujemy, sortujemy, usuwamy chore i uszkodzone. Dobrze jest wymoczyć je w roztworze Bioseptu lub Miedzianu. Dobrze jest pozostawić bulwy na 2-3 dni w temperaturze pokojowej. Przez zimę przechowujemy je w skrzynkach, w przewiewnym miejscu w temp. 9-12 st. C.


Mieczyki

Mieczyki pochodzą z Południowej Afryki. Do Europy przybyły w XVIII wieku. W ciągu wieku zaczęto tworzyć mieszańce, które zachwycały barwą i wielkością kwiatów. Mieczyki w naszym klimacie nie zimują w gruncie. Sadzimy je w połowie kwietnia do żyznej, przepuszczalnej, o obojętnym, lub kwaśnym odczynie, gleby, na głębokość 8-10 cm w rozstawie co 20 cm. Miejsce powinno być osłonięte od wiatru, ponieważ łodygi są kruche i mogą się połamać. W czasie suszy obficie podlewamy, gleba powinna przesiąknąć na głębokość 10cm. Począwszy od końca maja rośliny kilkakrotnie dokarmiamy Florowitem lub innym nawozem. Usuwamy też przekwitłe kwiatostany, aby nie szpeciły ogrodu i nie osłabiały rośliny. Miesiąc po kwitnieniu wykopujemy cebulki z pędami i zostawiamy aby wyschły. Dopiero po kilku tygodniach czyścimy i sortujemy. Przez zimę przechowujemy w suchym pomieszczeniu w temperaturze 6-10 st. C.


Inne

1. JUKA OGRODOWA

Juki ogrodowe to bardzo ciekawe rośliny. Spośród rozety dość sztywnych liści, wyrasta długa łodyga, na której wyrastają kwiaty. Mają one kolor biały i bardzo licznie zdobią pędy. Roślina ta ceniona jest właśnie przede wszystkim za jej przepiękne kwiatostany.
Stanowisko do sadzenia juki musi być słoneczne, a dzięki temu możemy się spodziewać obfitego kwitnienia. Musimy również zadbać o to, by roślina była osłonięta przed działaniem wiatru, mogącego łamać jej kwiatostany. Gleba, w której sadzimy jukę, musi być pozbawiona nadmiernej wilgotności, być przepuszczalna i mieć alkaliczny odczyn. Nie musi być natomiast żyzna, juka ogrodowa może bowiem rosnąć nawet w ziemi mało zasobnej. Ze względu na długie korzenie, które w przyszłości mogą wpłynąć na trudność w całkowitym wykopaniu juki, powinniśmy z wielkim namysłem wybrać miejsce na jej posadzenie.

UPRAWA
W okresie późnego lata powinniśmy najpierw usunąć uschnięte części juki. Wyglądają one bowiem nieefektownie. Przez cale lato roślina powinna być podlewana dosyć obficie, ale dbajmy również o przepuszczalność podłoża, tak by ziemia nie zatrzymywała wody. Wiosną dodajmy do wody od czasu do czasu płynny nawóz, który spowoduje wzmocnienie juki po zimie, natomiast latem nawóz stosujmy przez cały czas, ponieważ roślina może być osłabiona nadmiarem kwiatów. Juka ogrodowa to roślina mrozoodporna. Nie zapomnijmy jednak o zabezpieczeniu jej korzeniu gałązkami świerkowymi, aby nie zamarzły. Jukę możemy rozmnażać dzięki podziałowi dużych okazów. Czynimy to, oddzielając wiosną od dorosłej rośliny małe sadzonki, natomiast rany powstałe w ten sposób na roślinie zabezpieczamy środkami grzybobójczymi. Sadzonki wsadzamy do ziemi i przycinamy je, aby szybciej wzrastały i uczyniły nasz ogród pięknym miejscem.

2. ORLIK OGRODOWY

Orlik ogrodowy należy do gatunku rzadko występującego w warunkach naturalnych. Okazy dziko rosnące objęte są całkowitą ochroną gatunkową. W przydomowych ogrodach orlik stanowi jedną z najczęściej stosowanych roślin ozdabiających kompozycje rabatowe.
Jest rośliną lekko trującą, prawdopodobnie ma ochraniać rośliny rosnące w sąsiedztwie przed ślimakami.

WYMAGANIA
Orliki najlepiej rosną w miejscach słonecznych lub półcienistych, na żyznej, lekkiej i wilgotnej glebie. Bylina ta należy do roślin łatwych w uprawie, choć jest byliną krótkowieczną i należy co jakiś czas odnawiać uprawę. Łatwo rozmnaża się z nasion oraz poprzez podział rośliny. Nadaje się na kwiat cięty.


3. ZEFIRANT

Zefirant, to niska roślina cebulowa, należąca do Amaryllidoceae, występująca w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej. W większości gatunków nie są one zimotrwałe, za wyjątkiem Zephyranthes candida (Zefirant biały), który raczej jest zimotrwały, ale tylko w rejonach o łagodniejszym klimacie i pod osłoną, choć przeważnie się go wykopuje i przechowuje w zabezpieczonym miejscu. Pozostałe nadają się jako rośliny doniczkowe z letnim pobytem na zewnątrz. Możemy się spotkać z Z. atamasco, dochodzący do 20 cm wysokości o białych kwiatach ukazujących się równocześnie z liśćmi już w marcu. Z. grandiflora, o dużych różowych kwiatach z żółtym odcieniem, ukazujący się od maja. Liście równowąskie u nasady czerwonawe. Możemy go spotkać w różnych odmianach, które mają większą paletę barw. Z. rosea, niewielki, do 15 cm różowoczerwonych kwiatach, pojawiających się w październiku, wymagający cieplejszych warunków, aby zakwitnąć.

WYMAGANIA
Zanim posadzimy do gruntu pamiętajmy, że roślina pochodzi ze strefy prawie tropikalnej i temperatura gruntu tam jest zawsze znacznie wyższa. Może to w dużym stopniu przyczynić się do braku kwitnięcia.Glebę przed sadzeniem warto przekopać z dużą ilością kompostu. Lepiej reaguje na kompost niż na nawozy mineralne. Także obornik ma dla niej zbyt dużo azotu. Wymaga stanowisk słonecznych, żyznej, przepuszczalnej, próchniczej gleby z dostateczną wilgocią. Sadzimy je na przełomie kwietnia/maja na głębokość około 8 cm w rozstawie 10- 15 cm. Cebule na zimę wykopujemy i przechowujemy w pomieszczeniu zabezpieczonym przed mrozem, przysypane np. piaskiem.

4. ACIDANTHERA

Roślina cebulowa pochodząca z górzystych i tropikalnych terenów Wschodniej Afryki. W naszym klimacie nie zimuje w gruncie. Uprawiamy ją w ogródkach od kwietnia. Lubi zasobną w minerały, dobrze zdrenowaną, niezbyt wilgotną ziemię. Stanowisko powinno być słoneczne lub lekko zacienione (im więcej cienia, tym mniej kwiatów), cebulki sadzimy na głębokość 8-10cm w odstępach co 20cm. Acidanthera nie lubi zachwaszczenia, oprócz usuwania chwastów można też ziemię ściółkować sosnową korą. Podczas suszy podlewamy, oraz 2-3 razy nawozimy. Pod koniec września cebulki należy wykopać, łodygi obciąć 10 cm nad cebulką i zostawić w ciepłym, przewiewnym miejscu na 3-4 tygodnie. Później oczyścić, przesortować i przechować przez zimę w pomieszczeniu o temp. 18-20 stopni C. Acidanthera jest rośliną ozdobną i elegancką, ma średnio duże, białe, z ciemnym środkiem kwiaty, piękne szablaste liście, oraz przepiękny, subtelny zapach.
Polecam!


5. BABIANA
Babiana pochodzi z Afryki i jest przedstawicielem rodziny kosaćcowatych Iridaceae. Jest to bardzo rzadka roślina bulwiasta ceniona, przede wszystkim za pięknie, jaskrawo ubarwione pięciopłatkowe kwiaty, obejmująca wiele gatunków, choć w uprawie można spotkać tylko nieliczne. Osiąga około 30 cm wysokości. Najczęściej możemy się spotkać z Babiana plicata osiągająca 20-30 cm wysokości, szerokość 5-8 cm o lancetowatych liściach oraz fioletowoniebieskich kwiatach, zebranych w kwiatostan, z żółtymi plamami na płatkach. B. stricte z wachlarzem lancetowatych stojących liści odziomkowych oraz krótkich kłosach, lejkowatych kwiatach w barwie fioletu, czerwieni, kremowych, bladożółtych, czasami z czerwonym środkiem.

Uprawa:
Wymaga stanowisk słonecznych, ciepłych, osłoniętych, gleby próchnicze, żyzne, przepuszczalne, zasobne w składniki pokarmowe. Podczas wzrostu i kwitnienia wymaga dużo wilgoci i składników pokarmowych. Rozmnażamy je poprzez podział bulw w okresie jesiennym. Ponieważ jest wrażliwa na mróz, należy ją wykopywać na zimę i przechowywać w zabezpieczonych przed mrozem pomieszczeniach, przysypane np. piaskiem (tem. powyżej 10ºC). Cebule wysadzamy na przełomie kwietnia i maja, po kwitnieniu wymagają okresu spoczynku.

Zastosowanie:
W grupach na rabaty, skalniaki, do pojemników, do uprawy w domu.

6. BERGENIA
Efektowne i trwałe kwiaty zebrane w podbaldachy osadzone na długich i grubych ogonkach wystających ponad liście rośliny. Barwy kwiatów zależą od odmniany; są bergenie kwiatach białych, różowych, purpurowoczerwonych, amarantowych czy różowolila.

Uprawa: Roślina bardzo łatwa w uprawie. Bergenie cechują bardzo duże zdolności przystosowawcze do różnych warunków siedliskowych. Ma niewielkie wymagania co do stanowiska i gleby.
Również rozmnażanie bergenii jest proste. Roślina wytwarza mocne, do połowy wystające z ziemi kłącza Rozmnażamy ją przez podział, najlepiej po wykopaniu najlepiej na wiosnę na przełomie marca i kwietnia. Bergenie są roślinami długowiecznymi i mogą rosnąć przez wiele lat w tym samym miejscu.
Stanowisko: Każde stanowisko nawet bardzo mocno zacienione ale w pełnym słońcu kwitnie obficiej.

Zastosowanie:Ze względu na swe zalety zastosowanie bergenii jest bardzo szerokie. Przede wszystkim warto posadzić ją w miejscach gdzie inne rośliny nie dają sobie rady: w głebokim cieniu, pod drzewami gdzie nie chce rosnąć trawa. Posadzona w odchwaszczonym miejscu nie dopuszcza do rozwoju chwastów wokoło siebie. Można stosować ją na rabaty bylinowe, do grup w ogrodach czy parkach, odmiany o niewysokim wzroście nadają się na skalniaki i murki kwiatowe, Czesto sadzi się bergenie niedaleko zbiorników wodnych, byle miejsce nie było zbyt bagienne. Nadaje się do ogrodów naturalistycznych. Dobrym uzupełnieniem bergenii rosnących w cieniu są paprocie i trawy.


7. CANNA
Kanny to wyjątkowo eleganckie i dekoracyjne rośliny zarówno z kwiatów, jak i okazałych liści.
Efektownie prezentują się na klombach, rabatach i w nasadzeniach po kilka sztuk jednej odmiany. Kwitną od wczesnego lata do późnej jesieni.
Wymagają intensywnego nawożenia w okresie poprzedzającym kwitnienie.
A w celu pobudzenia dalszego kwitnienia, należy usuwać przekwitłe kwiatostany.
Na zimą wymaga wykopania i przechowania w niezawilgoconej piwnicy w torbach papierowych, trocinach lub piasku.


8. DALIA
Te efektowne i przepiękne kwiaty pochodzą z Meksyku. Zachwycają bogactwem form i bajecznych barw. Dalie są roślinami bulwiastymi, w naszym klimacie nie zimują w gruncie. Sadzimy je w maju po wiosennych przymrozkach (II/III dekada maja) w rozstawie, zależnie od formy: bardzo wysokie 80-100 cm, wysokie 70 cm, niskie 30-40 cm, karłowate 15-20 cm, na stanowisku słonecznym i osłoniętym, gleba powinna być piaszczysto-gliniasta. Dalia wymaga regularnego podlewania nawożenie powinno być umiarkowane, trzeba uważać, aby nie przesadzić z azotem, którego nadmiar spowoduje zbytni rozrost rośliny i mniejsze kwitnienie. Usuwanie przekwitłych kwiatów powoduje ładniejsze i dłuższe kwitnienie. Wysokie odmiany na wietrznych stanowiskach wymagają palikowania. Na zimę, po pierwszych przymrozkach, rośliny wykopujemy, pędy przycinamy na 10- 20 cm nad ziemią, karpy po krótkim osuszeniu, powinny przez zimę być przechowane w pomieszczeniu w temperaturze 5-8 stopni C. W przypadku suchych pomieszczeń przysypujemy je np. trocinami, piaskiem. Zimą kontrolujemy, usuwając na bieżąco chore bulwy.


9. FREZJA
Pochodzi z Afryki Południowej. W naszym klimacie nie zimuje w gruncie. Do ogrodu wysadzamy ją od kwietnia na głębokość 6-8 cm co 15-20 cm do gleby zasobnej w pokarm, dobrze zdrenowanej, nieco wilgotnej (nie podmokłej!), o ph. obojętnym, w miejscu słonecznym, ciepłym, osłoniętym od wiatru. Do czasu kwitnienia podlewamy i dokarmiamy regularnie (jest rośliną wymagającą co do nawożenia). Po kilku tygodniach od posadzenia cebulek, zakwitną dzwonkowe kwiaty o pięknych barwach i magicznym intensywnym zapachu. Po kwitnieniu roślinka stopniowo zasycha, przestajemy podlewać i pod koniec września wykopujemy z ziemi, czyścimy i przez zimę przechowujemy w pomieszczeniu o temperaturze 13-15 stopni C.


10. FUNKIA
Funkia pochodzi z krajów Dalekiego Wschodu (Chiny, Japonia, Korea). W XIX wieku była rośliną bardzo popularną w ogrodach w Anglii. Obecnie jest równie chętnie sadzona. Jest rośliną długowieczną. Funkia najlepiej rośnie na glebach żyznych i przepuszczalnych, lekko kwaśnych. Lubi stanowiska cieniste i pół cieniste pod drzewami i krzewami, nad wodą, lubi podłoże lekko wilgotne. Odmiany o barwnych liściach należy sadzić w miejscach bardziej nasłonecznionych, dzięki czemu lepiej się wybarwiają. Funkia jest rośliną całkowicie wytrzymałą na mróz. Lubi też nawożenie, wczesną wiosną lub późną jesienią należy rozłożyć wokół rośliny warstwę (3-5cm) kompostu. Również w czasie wegetacji 2-3 razy nawozimy mieszanką nawozów (np. Azofoska). Doskonale wygląda w cieniu, w towarzystwie innych bylin, nadaje się również do sadzenia w donicach i pojemnikach (pamiętajmy o częstym podlewaniu) oraz do nasadzeń w grupach. Kwitnie w czerwcu, lipcu, kwiaty w kolorach od białego do ciemno fioletowego (w zależności od odmiany), ale głównie ozdobą są liście. Szczególnego zacienienia wymagają odmiany funkii o liściach pokrytych niebieskim nalotem, gdyż ze względu na niebieski odcień, są wyjątkowo podatne na poparzenia słoneczne. Funkia jest też przysmakiem ślimaków, aby nie dopuścić do zjadania przez nie liści stosujemy „piwne pułapki”, posypujemy wapnem wokół roślin oraz nie podlewamy wieczorem tylko rano lub w ciągu dnia.


11. HIPPEASTRUM
Hippeastrum swe korzenie wywodzi z tropikalnych rejonów Ameryki Południowej. Nazywa się też zwartnicą, a potocznie - choć niewłaściwie - amarylisem. Najbardziej imponujące odmiany w kolorze krwistej czerwieni, wielu odcieniach różu lub nieskazitelnej bieli są mieszańcami (Hippeastrum hybridum) uzyskanymi w wyniku długoletnich prac hodowlanych. Przy zakupie doniczkowych roślin warto wybierać te, które nie rozwinęły jeszcze pąków. Wiele przyjemności będą też mieli ci, którzy kupią cebulę i sami wyhodują z niej piękny okaz.

UPRAWA
Kwitnie wiosną lub latem. Okres spoczynku przypada więc w zimie i trwa około 3-4 miesiące. Początek okresu spoczynku poznajemy po usychaniu starych liści i zaprzestaniu wyrastania nowych.We wrześniu całkowicie przestajemy podlewać, żeby cebula mogła przejść okres spoczynku. W miesiącu styczniu lub w lutym wyjmujemy ostrożnie cebulę i sadzimy ją do świeżej ziemi, tak aby trzecia część wystawała nad powierzchnię. Doniczkę umieszczamy w ciepłym miejscu i podlewamy umiarkowanie.
Po wyrośnięciu pąka kwiatowego umieszczamy doniczkę w jasnym, chłodnym miejscu i podlewamy bardziej obficie. Kiedy Hippeastrum przekwitnie ścinamy same kwiaty i podlewamy umiarkowanie. Do końca sierpnia cały czas zasilamy roślinę raz na tydzień. To decyduje o kwitnieniu i wyglądzie w następnym roku.
Kwitnące hipeastrum powinno stać w chłodniejszym miejscu, dzięki temu jego kwiaty utrzymają się dłużej.


12. IXIA (IKSJA)
Pochodząca z południowej Afryki kwitnąca wiosną i latem bylina bulwiasta, charakteryzująca się cienkimi łodygami i wąskimi liśćmi. Należy ona do rodziny kosaćcowatych Iridaceae i obejmuje ponad czterdzieści gatunków, choć w uprawie spotyka się głównie mieszańce Ixia hybrida. Liczne gwiaździste kwiaty zebrane w wiechy lub kłosy w barwach zależnie od gatunku: biel, żółć, pomarańcz, róż, szkarłatny. Wewnątrz kwiatu widoczny ciemny deseń. Osiągają wysokość, zależnie od gatunku do 80 cm. Przedstawicielami tego rodzaju jest między innymi I maculata osiągająca 40 cm wysokości o wzniesionych, prostych, dominujących odziomkowych liściach i spłaszczonych kłosach, składające się z licznych pomarańczowych i żółtych kwiatów z ciemnym deseniem wewnątrz. I manadelpha dochodzi do 30 cm czy wyższa od poprzednich I. viridiflora osiągająca nawet do 80 cm z ciekawymi miedzianozielonymi kwiatami z wzorem u nasady.

Uprawa:
Wymaga słonecznego, osłoniętego od wiatru stanowiska, najlepiej wystawy południowej, w żyznej, przepuszczalnej glebie. Bulwy posadzone jesienią zakwitają na przełomie wiosny i lata, natomiast posadzone wiosną późnym latem. Rośliny kwitnące późnym latem po przekwitnięciu i zaschnięciu wykopujemy najczęściej i przechowujemy do wiosny. Ponieważ ich mrozoodporność nie jest 100%, dlatego się raczej je wykopuje, chociaż w cieplejszych regionach Polski, dobrze okryte ściółką zimują w gruncie. Rozmnażamy je poprzez cebulki przybyszowe, które dzielimy w czasie spoczynku. Gatunki botaniczne rozmnaża się również z nasion. Może być uprawiana również w domu. W początkowym okresie dobrze, aby przebywała w zimnej szklarni, tj. od jesieni, kiedy ją wysadzamy. W takich warunkach, przy skąpym nawadnianiu, dodatniej temperaturze, trzymamy ją do czasu wytworzenia kwiatostanu (kłosa kwiatowego), następnie przenosimy do ciepłego miejsca. Do końca kwitnienia należy je podlewać, po kwitnieniu wymagają przesuszenia.

Zastosowanie:
Na kwiat cięty, do pojemników, na rabaty


13. JASKIER
Jaskier pochodzi z Iraku, Syrii. Jest rośliną, która w naszym klimacie nie zimuje w gruncie. Do ogrodu sadzimy ją w kwietniu na głębokość 5-7cm,w rozstawie 15x15cm. Lubi miejsce słoneczne, ciepłe, zaciszne i glebę piaszczysto-gliniastą o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym. Przed sadzeniem należy moczyć bulwki w letniej wodzie przez kilka godzin. Podlewanie zaczynamy dopiero kiedy ukażą się listki (roślinka jest wrażliwa na nadmiar wody, ale kiedy jej brakuje szybko więdnie i zasycha!). Konieczne jest też zasilanie płynnym, mało skoncentrowanym nawozem. Nawozimy do czasu kwitnienia. Po kwitnieniu przestajemy podlewać i nawozić, roślinka szybko zasycha, wtedy bulwy wykopujemy, suszymy, oczyszczamy i przykryte trocinami przechowujemy do wiosny w pomieszczeniu o temp. ok. 6-10 stopni. Jaskier świetnie nadaje się do sadzenia w doniczkach, na balkony i tarasy.


14. LIATRIS
Bardzo oryginalna roślina z niespotykanymi kwiatami. Podłużne kłosy rozkwitają inaczej niż u innych roślin czyli od góry do dołu. Osiąga wysokość 50-75cm. Ciemnozielone liście tworzą zwarte kępy. Liście proste, dorastają do 30cm, intensywnie zielone. Główki kwiatowe zebrane w kwiatostany w kształcie kolb. Kwiaty w kwiatostanach rozkwitają od góry do dołu i są bardzo lubiane przez motyle. Najbardzej znane odmiany to: Liatra kłosowa "Kobold" - zwarta, o fioletowych kwiatach, dorasta do 30cm. Liatra kłosowa "Floristan violet" o jasnych fioletowych kwiatach oraz "Floristan weiss" o kwiatach białych dorastają do 100cm.

Uprawa:
Potrzebuje gleby żyznej i przepuszczalnej oraz słonecznego stanowiska, niezbyt wilgotnego. Gleba bogata w składniki pokarmowe. Liatra kłosowa pięknie kwitnie jak jest nawożona na wiosnę. Rozmnażanie wiosną przez podział rośliny lub wysiew nasion.
Zastosowanie:

Świetnie komponuje się z lawendą, trawami i różami. Ze względu na swój egzotyczny urok idealnie nadaje się do wszystkich ogrodów egzotycznych. Doskonale prezentuje się w towarzystwie pysznogłówki, astra gawędki, dzwonków lub szarych liści bylin zadarniających.


15. LIRIOPE
Roślina pochodzi z Azji. Dorasta do 30cm, tworzy kępy lancetowatych, błyszczących liści. Liście podobne są to liści trawy, ciemno zielone. Kwiaty drobne, dzwonkowate, ciemnofioletowe, gęsto oplatają sztywne pędy kwiatostanowe. Najciekawsze odmiany to: Liriope „curly twit” – o liliowatych liściach, liriope „Ingwersen” – fioletowe kwiaty, liriope „Lilac beaty” – białe kwiaty oraz liriope „Golden bandend” – liście posiadają żółtą obwódkę.

Uprawa:
Stanowisko półcieniste do cienistego, słoneczne, osłonięte od wiatru. Gleba żyzna, wilgotna lecz przepuszczalna i luźna, może być kwaśna ale bogata w składniki pokarmowe. W odpowiednim miejscu roślina może kwitnąć do grudnia. Roślinę rozmnażamy przez wysiew nasion na wiosnę.

Zastosowanie:
Roślina zimozielona doskonała do zacienionych miejsc w ogrodzie. Lubi rosnąć w towarzystwie rododendronów, paproci i zawilców. Liriope doskonale nadaje się do uprawy w pojemnikach.


16. MALWA
Malwa jest rośliną o imponujących rozmiarach; jej proste, szorstko owłosione łodygi wznoszą się na wysokość 2 - 3 m. Liście są dłoniaste, klapowane o średnicy do 30 cm. korzeń mocny, palowy. Kwiaty malwy są duże, o średnicy 4-5 cm, osadzone w kątach liści, w górnej części łodygi groniasto skupione, mogą być pojedyńcze, półpełne lub pełne. Barwy kwiatów malwy są dość rożnorodne: białe, różowe, różowo-fioletowe, bordowe lub ciemnoczerowne a nawet prawie czarne (odmiana "Nigra"). Rzadziej można spotkać malwy o kwiatach żółtych. Kwitnie od końca czerwca do października.

Uprawa
Roślina ma niewielkie wymagania glebowe, stanowisko słoneczne lub półcień. Młode rośliny potrzebują dość dużo wody a na zimę lepiej je lekko okryć.
W wilgotne lata malwa może być atakowana przez rdzę ślazową. Porażone liście najlepiej oberwać i spalić.

Zastosowanie
Najczęściej uprawia się malwy w ogrodach wiejskich, w dużych ogrodach nadaje się do tworzenia większych grup, w mniejszych można ją sadzić jako osłony przy ogrodzeniach, murach i wejściach. Lepiej nie sadzić ich w zestawieniu z różami bo w ich towarzystwie wypadają blado. Dużo lepszy efekt osiągniemy sadząc je w pobliżu floksów-płomyków czy kosmosów. Nie należy malw sadzić tak, aby z racji swych rozmiarów, zacieniały niższe rośliny na grządce.
Malwa nadaje się na kwiat cięty i jest rośliną leczniczą.

Ciekawostki
Malwę czarną zwaną też kiedyś śląską różą uprawia się jako zioło. Surowcem jest kwiat, króry używany jest przy leczeniu nieżytów przewodu pokarmowego i dróg oddechowych.


17. NERINA
Nerina jest kwiatem, rosnącym w naturalnych warunkach w południowej Afryce, na skalistych zboczach gór. Jest średniej wysokości kwiatem, bo dorasta tylko do pół metra. Jej kwiaty przypominają wyglądem amarylisa, ale są o niego trochę mniejsze. Liście są długie i cieki, dlatego często przełamują się w połowie. Ich zielony kolor i niepowtarzalny wygląd, nadaje im piękny, wyjątkowy wygląd. Charakterystyczną cechą neriny jest późne kwitnienie oraz pojawienie się ulistnienia po przekwitnięciu w zimie. W Polsce jest nadal dość niespotykaną, ale mimo wszystko jest rośliną wartą zainteresowania i hodowli.

Uprawa:
Wymaga gleby żyznej oraz dość pulchnej. Stanowisko najlepiej, kiedy jest słoneczne. W cieniu może gorzej kwitnąć i wolniej rosnąć. Podlewamy je skromnie, ale dobrze jest ją dość obficie nawozić. Latem dobrze jest je przesuszyć, a wiosną zacząć podlewać mocniej. Rozmnaża się je z nasion, kiedy temperatura wzrośnie powyżej dziesięciu stopni Celsjusza. Po przekwitnięciu można rozmnażać, je także przez podział kępy, bardzo późną jesienią.

Zastosowanie:
Stosuje się je na zimowe rabaty bylinowe. Można ją sadzić w doniczkach na balkonie. Powinno się je sadzić bardzo gęsto, bo wtedy rosną najlepiej. Stosuje się, je w miejscach, w których nie mogą rosnąć rośliny o większych wymaganiach.


18. PIWONIA
Piwonia jest jednym z najpopularniejszych i najpiękniejszych kwiatów spotykanym w Polskich ogrodach. Rośnie w kępach o wysokości ok. 80-90cm. Jego kwiaty są duże o średnicy ok. 20cm. Mają wiele kolorów – różowe, czerwone, białe i inne. Ich liście są zielone, duże i pierzaste. Uważa się je za jedne z podstawowych na liście najważniejszych roślin hodowanych w Polsce. Ich urok już zachwyca oko tysięcy ogrodników. Wielu z nich namawia innych, aby spróbować hodowli tej rośliny.

Uprawa:
Piwonie wymagają gleby żyznej i dość wilgotnej. Sadzi się je głęboko na stanowisku nasłonecznionym. Roślina potrzebuje dużo czasu, aby się dobrze ukorzenić, bo około dwóch lat. Po tym czasie piwonia osiąga stan swojej największej urody. Kwiat ten można nawozić dostępnymi na rynku nawozami . Rośnie wtedy obficiej i szybciej. Rozmnaża się je poprzez podział karp w sierpniu lub na początku września. Karpa powinna mieć sporej wielkości korzeń i parę dorodnych pąków.

Zastosowanie:
Kwiaty Piwoni stosuję się na rabaty oraz jako kwiat cięty. Długo utrzymują się w wazonach. Ozdabia się nimi aleje w parkach. Świetnie wyglądają na tle drzew. Nie powinno się ich sadzić z bylinami.


19. SPARAXIS (CYGAŃSKI KWIAT)
Jest rośliną cebulową której ojczyzną jest Afryka Południowa. W naszym klimacie nie zimuje w gruncie dlatego na jesień trzeba cebulki wykopać. Cebulki sadzimy w kwietniu na głębokość 6-8 cm co 15-20 cm w dobrze uprawioną i zdrenowaną ziemię na stanowisku słonecznym z dala od drzew, krzewów i innych wysokich bylin. Chłodna i deszczowa wiosna sprzyja lepszemu zawiązywaniu pędów kwiatowych więc do czasu kwitnienia należy pamiętać o podlewaniu, oraz dwukrotnym dokarmianiu dowolną mieszanką nawozów mineralnych. 2-3 tygodnie po kwitnieniu, roślina zasycha, należy ją wykopać, oczyścić, dosuszyć i przez zimę przechować w temperaturze pow. 23 stopni C.


20. TRYTOMA
Jest byliną pochodzącą z Afryki Południowej i Madagaskaru. W naszym klimacie zimuje w gruncie ale do zimy należy ją dobrze przygotować. Liście trzeba podnieść do góry i związać, a ziemię starannie okryć suchymi liśćmi i gałązkami świerkowymi (pióropusz ze związanych liści zostaje nie przykryty). Trytomię sadzimy wiosną do dobrze zdrenowanej i uprawionej ziemi na stanowisku słonecznym osłoniętym od wiatru, ziemia powinna być wilgotna (ale nie podmokła). Podczas wegetacji należy roślinę podlewać i dokarmiać nawozami wieloskładnikowymi lub kompostem. Kwitnie od czerwca do października zdobiąc ogród pięknymi i oryginalnymi kwiatostanami które nadają się również na kwiat cięty.
Można sadzić ją pojedyńczo lub w grupach. Kwiatostany można ciąć i wspaniale wyglądają w kompozycjach kwiatowych. Kwitnie od czerwca do października. To znaczy, w przypadku rośliny dojrzałej, kolejne pochodnie zaczynają kwitnienie w trakcie przekwitania już kwitnących. Wymaga słonecznego stanowiska. Jest rośliną długowieczną, może więc długo pozostawać na jednym miejscu.


21. TUBEROZA
Roślina bulwiasta, która tworzy kępy trawiastych liści. Osiągają one wysokość 30 cm. Kwitnie od sierpnia do września. Pędy kwiatostanowe mają długość 90 cm. Kwiaty w kolorze białym i pachnące. Płatki woskowate. Średnica kwiatu wynosi 2,5 – 5 cm.
Wymagania: Stanowisko jasne, ale nie w pełni nasłonecznione. Gleba przepuszczalna i lekko użyźniona. Bulwy wysadzamy do doniczek wiosna, w marcu, na głębokości 2,5 cm. Do gruntu możemy wysadzić dopiero po przymrozkach majowych. Na jedną roślinę potrzebujemy doniczki o średnicy 12,5 cm. Po przekwitnięciu należy bulwy wykopać i przechować przez zimę w chłodnym pomieszczeniu.









Dalia (Georgina)

Te efektowne i przepiękne kwiaty pochodzą z Meksyku. Zachwycają bogactwem form i bajecznych barw. Dalie są roślinami bulwiastymi, w naszym klimacie nie zimują w gruncie. Sadzimy je w maju po wiosennych przymrozkach (II/III dekada maja) w rozstawie, zależnie od formy: bardzo wysokie 80-100 cm, wysokie 70 cm, niskie 30-40 cm, karłowate 15-20 cm, na stanowisku słonecznym i osłoniętym, gleba powinna być piaszczysto-gliniasta. Dalia wymaga regularnego podlewania nawożenie powinno być umiarkowane, trzeba uważać, aby nie przesadzić z azotem, którego nadmiar spowoduje zbytni rozrost rośliny i mniejsze kwitnienie. Usuwanie przekwitłych kwiatów powoduje ładniejsze i dłuższe kwitnienie. Wysokie odmiany na wietrznych stanowiskach wymagają palikowania. Na zimę, po pierwszych przymrozkach, rośliny wykopujemy, pędy przycinamy na 10- 20 cm nad ziemią, karpy po krótkim osuszeniu, powinny przez zimę być przechowane w pomieszczeniu w temperaturze 5-8 stopni C. W przypadku suchych pomieszczeń przysypujemy je np. trocinami, piaskiem. Zimą kontrolujemy, usuwając na bieżąco chore bulwy.





Cebula dymka


Hippeastrum

Hippeastrum swe korzenie wywodzi z tropikalnych rejonów Ameryki Południowej. Nazywa się też zwartnicą, a potocznie - choć niewłaściwie - amarylisem. Najbardziej imponujące odmiany w kolorze krwistej czerwieni, wielu odcieniach różu lub nieskazitelnej bieli są mieszańcami (Hippeastrum hybridum) uzyskanymi w wyniku długoletnich prac hodowlanych. Przy zakupie doniczkowych roślin warto wybierać te, które nie rozwinęły jeszcze pąków. Wiele przyjemności będą też mieli ci, którzy kupią cebulę i sami wyhodują z niej piękny okaz.

UPRAWA
Kwitnie wiosną lub latem. Okres spoczynku przypada więc w zimie i trwa około 3-4 miesiące. Początek okresu spoczynku poznajemy po usychaniu starych liści i zaprzestaniu wyrastania nowych.We wrześniu całkowicie przestajemy podlewać, żeby cebula mogła przejść okres spoczynku. W miesiącu styczniu lub w lutym wyjmujemy ostrożnie cebulę i sadzimy ją do świeżej ziemi, tak aby trzecia część wystawała nad powierzchnię. Doniczkę umieszczamy w ciepłym miejscu i podlewamy umiarkowanie.
Po wyrośnięciu pąka kwiatowego umieszczamy doniczkę w jasnym, chłodnym miejscu i podlewamy bardziej obficie. Kiedy Hippeastrum przekwitnie ścinamy same kwiaty i podlewamy umiarkowanie. Do końca sierpnia cały czas zasilamy roślinę raz na tydzień. To decyduje o kwitnieniu i wyglądzie w następnym roku.
Kwitnące hipeastrum powinno stać w chłodniejszym miejscu, dzięki temu jego kwiaty utrzymają się dłużej.

Cebulki kwiatowe
KRYSZKIEWICZ OGRODY
ul.Kasztanowa 67
63-421 Przygodzice
tel: +48 62 592 70 56
email: info@kryszkiewiczogrody.pl
skype kryszkiewiczogrody
Dowiedz się jak sadzić i pielęgno- wać sadzonki. Zbudowaliśmy specjalny dział poświęcony sztuce sadzenia i pielęgnacji roślin. Zawarta w nim wiedza pomoże dobrać odpowiednie sadzonki i zająć się ich uprawą.

więcej...



cebulki kwiatowe |  firma |  transport |  płatności |  regulamin |  dodatkowe cebulki |  jak kupować |  poradnik ogrodnika |  koszyk |  kontakt |  galeria |  firma |  oferta |  polityka prywatnosci
KRYSZKIEWICZ OGRODY - ul.Kasztanowa 67 . 63-421 Przygodzice . tel: +48 62 592 70 56 . cebulki kwiatowe wiosenna agencja reklamowa ostrów