CHARAKTERYSTYKA ODMIAN LILII

Ze względu na różnorodność odmian lilii podzielono je na kilka grup

1.MIESZAŃCE AZJATYCKIE

Najbardziej popularne, dobrze czują się w naszych ogrodach, są bardziej niż inne odmiany odporne na choroby i niską temperaturę zimą. Ważną cechą mieszańców azjatyckich jest brak zapachu kwiatów, oraz krótki okres wegetacji. (65-80 dni od posadzenia cebulki do ziemi zakwita piękny kwiat).

2.MIESZAŃCE ORIENTALNE

Cechą charakterystyczną tych lilii jest duży kwiat oraz intensywny zapach.
Podobnie jak azjatycka dobrze czuje się w ogrodzie, lecz wymaga więcej opieki
tj. profilaktyczny oprysk środkami przeciw chorobom (głównie szara pleśń)
oraz okrywanie gałązkami świerkowymi w bezśnieżne i mroźne zimy.

3. TRĄBKOWE I LONGIFLORUM

Cechą charakterystyczną tych lilii jest kwiat w kształcie trąby. Mają piękny delikatny zapach i są prawdziwą ozdobą ogrodu lecz są nieco bardziej wrażliwsze na niską temperaturę (szczególnie podczas majowych przymrozków, należy okryć delikatnie pędy z pąkami), są też mniej odporne na choroby dlatego należy profilaktycznie stosować oprysk szczególnie podczas mokrego i chłodniejszego lata.

4.MIESZAŃCE LA

Powstały przez krzyżowanie lilii azjatyckich z longiflorum.
Piękne kolory kwiatów, ich wielkość, delikatny, subtelny zapach oraz krótki okres wegetacji są z pewnością wielką zaletą tej grupy. Wiosną szczególnie podczas majowych przymrozków należy okryć młode pędy z pąkami ponieważ są wrażliwe i łatwo mogą zmarznąć.

5.MIESZAŃCE OT

Krzyżówka lilii orientalnych i trąbkowych. Dobrze zdrowo rosną, są mało wrażliwe na choroby. Jak wszystkie lilie są równie piękne!W ogrodzie dorastają nawet do 2 m. Co roku obficiej kwitną ,zdobiąc ogród pięknymi kwiatami, rozsiewając piękny, delikatny zapach. Aby uniknąć złamania pędu obciążonego kwiatami wysokie lilie należy podpierać palikami.

6.LILIE BOTANICZNE

Lilium candidum tzw. lilia św. Józefa. Bardzo popularna w ogrodach naszych dziadków. Kwitnie w czerwcu na biało. Sadzimy ją najpóźniej w połowie sierpnia przykrywając 5 centymetrową warstwą ziemi, następnie wyrośnie rozeta liści, które są zimotrwałe. Wiosną z rozety zacznie rozwijać się pęd z kwiatami. Lubi glebę wapienną, wys. roślin ok. 80-150 cm. Uprawiano ją w starożytności, jest też rośliną leczniczą.

Lilium martagon czyli złotogłów uprawiano ją w Europie od średniowiecza. Wys. roślin ok. 60-150 cm kwiaty są drobne, liczne tworzą grono. Dobrze rośnie na glebie wapiennej, kwitnie w czerwcu, lipcu.

Lilium regale lilia królewska. Do Europy przywieziono ją z Chin na początku XX wieku. Dobrze rośnie w naszych ogrodach, po kilku latach osiąga 150 cm, i 20-25 pięknych, pachnących kwiatów na łodydze (wysokie rośliny podpieramy palikami).

Lilium tigrinum lilia tygrysia. Pochodzi z Chin, Japonii i Korei gdzie od tysięcy lat jest uprawiana w ogródkach.Wysokość roślin ok. 80-120cm, kwiaty średniej wielkości w kształcie turbana w kolorze czerwono-pomarańczowym, żółtym z ciemnymi kropkami na płatkach. W kącikach liści tworzy drobne cebulki powietrzne. Nie lubi ziemi wapiennej.

UPRAWA LILII

Lilia jest rośliną wieloletnią, na jednym miejscu dobrze rośnie przez kilka lat, dlatego należy starannie wybrać miejsce w ogrodzie aby dobrze się czuła i była prawdziwą pięknością! Wybieramy miejsce słoneczne lub lekko ocienione. Dobrze czuje się prawie w każdej ziemi ogrodowej z wyjątkiem gruntów podmokłych, zbitych, kamienistych. Miejsce na którym sadzimy
rośliny cebulowe musi być dobrze zdrenowane, aby nadmiar wody z ulewnego deszczu czy roztapiającego się śniegu mógł szybko spłynąć. Ziemia powinna być zasobna w składniki pokarmowe, (dobrze rozłożony kompost). W zasadzie wszystkie lilie wolą ziemię kwaśną i o odczynie obojętnym (wyjątkiem są lilie z grupy botanicznej). Kilka razy w czasie wegetacji można rośliny zasilać płynnym nawozem, lecz nie jest to konieczne.
Cebulki sadzimy na głębokość 12-15cm (3 krotna wielkość cebulki czyli im cebulka większa tym głębiej) jest to bardzo ważne ponieważ lilia wytwarza na pędzie, nad cebulą, 3 piętra korzeni które pobierają wodę i pokarm.
Cebulki sadzimy w rozstawie 20-25cm. Najładniej wyglądają posadzone w grupie kilku czy kilkunastu sztuk w jednym kolorze.
Dalszymi zabiegami które musimy wykonywać to podlewanie (lilia lubi wilgotną ziemię, ale nie znosi zalewania, stojącej wody!), oraz usuwanie chwastów ponieważ nie znosi nawet chwilowego zachwaszczenia!
Jeśli lato jest deszczowe i chłodne to dobrze jest profilaktycznie zastosować oprysk na szarą pleśń.
Wszystkie te czynności są niezbędne! Lilie odwdzięczą się ofiarując nam
przecudnej urody kwiaty, które będą prawdziwą ozdobą ogrodu, i naszą dumą.
Cebule lilii wykopujemy, co 2-3 lata. Ważnym jest, aby przestrzegać terminów sadzenia lilii.

Zastosowanie:
* do tworzenia grup ogrodowych (dobrze wyglądają na rabatach, np. w towarzystwie róż, a także na tle trawnika)
* lilie warto sadzić w grupach po kilka cebul tej samej odmiany
* niskie odmiany także do uprawy w pojemnikach (balkon, taras)
* mogą być cięte do wazonów, stoją w nich do dwóch tygodni! (do przekwitnięcia ostatnich kwiatów w kwiatostanie)

Warto wiedzieć:
Historia uprawy tych roślin liczy już 5000 lat. Od wieków lilia była oznaką godności królów i symbolem niewinności. Znalazła miejsce w mitologii greckiej że według niej lilia biała powstała z mleka Hery. W kulturze chrześcijańskiej występuje jako atrybut Chrystusa i Matki Boskiej. Dzikie gatunki lilii występują w Azji, Europie i Ameryce Północnej. W Polsce dziko rośnie tylko lilia złotogłów.

Uwagi

Kupując cebulki lilii zwróć uwagę aby były twarde ,zwięzłe miały łuski przylegające do siebie,nie były wysuszone,miały korzenie(których nie obcinamy podczas sadzenia!) Lilie do ogrodu można sadzić do końca czerwca,zakwitną w tym samym roku 2-3miesiące od posadzenia (np.posadzona na początku czerwca lilia orientalna zakwitnie na początku września).

Liliowce to piękne, długowieczne i wytrzymałe rośliny. Ich ojczyzną są łagodne zbocza gór Chin, Japonii, Korei. W naszych ogrodach czują się bardzo dobrze, są odporne na mróz, chwilowy brak wody i tolerują nieco gorszą glebę, ale zdecydowanie lepiej rosną w ziemi próchniczej, lekko wilgotnej. Można je sadzić w pełnym słońcu i lekkim zacienieniu.To prawda, że kwiatek kwitnie tylko 1-1.5 dnia, ale następnego dnia rozwijają się inne! Kwitnienie grupy dorosłych liliowców może trwać miesiąc! Rośliny sadzimy w kwietniu na głębokość 3 cm w rozstawie 60-80cm (rośliny silnie rosnące). Liliowce bardzo głęboko się korzenią i dzięki temu dobrze znoszą chwilową suszę.

Jest byliną o silnym wzroście, płaskich kłączach, pięknych szablastych liściach i bardzo dużych barwnych kwiatach. Naturalnym środowiskiem jest basen Morza Czarnego i Śródziemnego. Roślina wyrasta do wysokości 60-90cm (w zależności od odmiany). Dobrze rośnie w każdej ziemi ogrodowej, lecz nie lubi gleb jałowych, suchych i zbitych. Stanowisko słoneczne. Kłącza sadzimy poziomo, bardzo płytko (3-5cm), w odstępach 20-30cm ze względu na silny rozrost, po kilku latach uprawy na tym samym miejscu, należy roślinę „odmłodzić” (oddzielić młode, zdrowe kłącza i posadzić w inne miejsce). Zaowocuje to tym,że znów będzie więcej większych kwiatów. W czasie suszy należy rośliny systematycznie podlewać, oraz 2-3 razy w sezonie nawozić wieloskładnikową mieszanką nawozów. Aby rośliny nie tworzyły nasion (to osłabia) należy systematycznie usuwać przekwitłe kwiaty. Irysy kwitną w czerwcu.

Naturalnym środowiskiem kalii są mokradła i tereny zalewowe w Środkowej i Południowej Afryce, które wysychają latem.Mamy kalię kłączową (Etiopica) i bulwiastą. Żadna z nich nie zimuje w naszym klimacie. W ogrodach sadzimy bulwiastą. Wybieramy miejsce słoneczne, z ziemią lekką, przepuszczalną zasobną o odczynie obojętnym (dodatek wapna do podłoża zwiększa zdrowotność roślin). Bulwy sadzimy na głębokość 8-10 cm oczkami do góry. Sadzimy w maju,kiedy minie zagrożenie przymrozków. Szybko pojawiają się liście, a w czerwcu, lipcu kwiaty. Do czasu kwitnienia podlewamy obficie (pamiętajmy, że pochodzi z terenów okresowo zalewanych), oraz dokarmiamy jednym z nawozów do roślin kwitnących. Gdy liście zaczną żółknąć ograniczamy podlewanie. Pod koniec września (przed przymrozkami), gdy liście zbrązowieją, przycinamy je, a bulwy wykopujemy, sortujemy, usuwamy chore i uszkodzone. Dobrze jest wymoczyć je w roztworze Bioseptu lub Miedzianu. Dobrze jest pozostawić bulwy na 2-3 dni w temperaturze pokojowej. Przez zimę przechowujemy je w skrzynkach, w przewiewnym miejscu w temp. 9-12 st. C.

Mieczyki pochodzą z Południowej Afryki. Do Europy przybyły w XVIII wieku. W ciągu wieku zaczęto tworzyć mieszańce, które zachwycały barwą i wielkością kwiatów. Mieczyki w naszym klimacie nie zimują w gruncie. Sadzimy je w połowie kwietnia do żyznej, przepuszczalnej, o obojętnym, lub kwaśnym odczynie, gleby, na głębokość 8-10 cm w rozstawie co 20 cm. Miejsce powinno być osłonięte od wiatru, ponieważ łodygi są kruche i mogą się połamać. W czasie suszy obficie podlewamy, gleba powinna przesiąknąć na głębokość 10cm. Począwszy od końca maja rośliny kilkakrotnie dokarmiamy Florowitem lub innym nawozem. Usuwamy też przekwitłe kwiatostany, aby nie szpeciły ogrodu i nie osłabiały rośliny. Miesiąc po kwitnieniu wykopujemy cebulki z pędami i zostawiamy aby wyschły. Dopiero po kilku tygodniach czyścimy i sortujemy. Przez zimę przechowujemy w suchym pomieszczeniu w temperaturze 6-10 st. C.

1. GIPSÓWKA (ŁYSZCZEC WIECHOWATY)

Ten kwiat wiosenny świetnie nadaje się do komponowania z kolorowymi bylinami. Sadzimy cebule najczęściej na obwódkach czy rabatach. W związku z tym, że wyjątkowo dobrze prezentuje się po zasuszeniu, wykorzystać je można do tworzenia suchych bukietów.

UPRAWA
Stanowisko słoneczne, suche i ciepłe. Roślina nie toleruje nadmiaru wilgoci. Gleba luźna, głęboko uprawiona, umiarkowanie sucha. Należy pamiętać aby od czasu do czasu przyciąć roślinę, dzięki czemu zakwitnie bujniej. Gipsówkę rozmnażamy przez wysiew nasion. Odcięte pędy wczesną wiosną bardzo dobrze ukorzeniają się w domu.



2. JUKA OGRODOWA

Juki ogrodowe to bardzo ciekawe rośliny. Spośród rozety dość sztywnych liści, wyrasta długa łodyga, na której wyrastają kwiaty. Mają one kolor biały i bardzo licznie zdobią pędy. Roślina ta ceniona jest właśnie przede wszystkim za jej przepiękne kwiatostany.
Stanowisko do sadzenia juki musi być słoneczne, a dzięki temu możemy się spodziewać obfitego kwitnienia. Musimy również zadbać o to, by roślina była osłonięta przed działaniem wiatru, mogącego łamać jej kwiatostany. Gleba, w której sadzimy jukę, musi być pozbawiona nadmiernej wilgotności, być przepuszczalna i mieć alkaliczny odczyn. Nie musi być natomiast żyzna, juka ogrodowa może bowiem rosnąć nawet w ziemi mało zasobnej. Ze względu na długie korzenie, które w przyszłości mogą wpłynąć na trudność w całkowitym wykopaniu juki, powinniśmy z wielkim namysłem wybrać miejsce na jej posadzenie.

UPRAWA
W okresie późnego lata powinniśmy najpierw usunąć uschnięte części juki. Wyglądają one bowiem nieefektownie. Przez cale lato roślina powinna być podlewana dosyć obficie, ale dbajmy również o przepuszczalność podłoża, tak by ziemia nie zatrzymywała wody. Wiosną dodajmy do wody od czasu do czasu płynny nawóz, który spowoduje wzmocnienie juki po zimie, natomiast latem nawóz stosujmy przez cały czas, ponieważ roślina może być osłabiona nadmiarem kwiatów. Juka ogrodowa to roślina mrozoodporna. Nie zapomnijmy jednak o zabezpieczeniu jej korzeniu gałązkami świerkowymi, aby nie zamarzły. Jukę możemy rozmnażać dzięki podziałowi dużych okazów. Czynimy to, oddzielając wiosną od dorosłej rośliny małe sadzonki, natomiast rany powstałe w ten sposób na roślinie zabezpieczamy środkami grzybobójczymi. Sadzonki wsadzamy do ziemi i przycinamy je, aby szybciej wzrastały i uczyniły nasz ogród pięknym miejscem.

3. KRWAWNIK

Krwawnik to roślina wieloletnia o prostej, sztywnej łodydze rozgałęziającej się ku górze, ciemnozielonych pierzastych liściach i białych, czasem lekko różowych kwiatach (niektóre odmiany mają inne kolory) zebranych w płaskie baldachogrona.
Krwawnik cieszy się szerokim zastosowaniem w medycynie naturalnej, stąd bywa uprawiany jako zioło. Dzięki długiemu okresowi kwitnienia stanowi również ozdobę ogródków w stylu wiejskim. Jego kolorowe odmiany nadają się doskonale na kwiat cięty i suche bukiety.

UPRAWA
Krwawnik nie sprawia żadnych problemów w uprawie. Jest bardzo odporny na niskie temperatury. Wytrzymuje nawet poniżej 20 stopni mrozu. Wczesną wiosną lub późną jesienią dobrze jest wmieszać w ziemię wokół rośliny trochę kompostu. Należy na bieżąco wycinać przewinięte, suche kwiatostany.
Stanowisko i wymagania glebowe: Suche i nasłonecznione. Gleba wapienna, przepuszczalna.

CIEKAWOSTKA
W ziołolecznictwie jako surowiec używane jest ziele z kwiatostanem lub sam kwiatostan. Kwiaty krwawnika zawierają najwięcej substancji leczniczych. Powinno się je zbierać przy silnym słońcu, ponieważ zawierają one wtedy najwięcej olejku eterycznego i tym samym najwięcej właściwości leczniczych.
Krwawnik posiada wewnętrzne i zewnętrzne działanie przeciwkrwotoczne, przeciwzapalne, bakteriobójcze i przeciwbólowe.
Krwawnik jest stosowany również zewnętrznie w celu gojenia drobnych ran, łagodzenia stanów zapalnych skóry oraz łagodzenia cery trądzikowej. Nadaje się również doskonale do pielęgnacji tłustej cery.

4. MAK SYBERYJSKI

Mak syberyjski, zależnie od terminu siewu może być rośliną jednoroczną lub dwuletnią. Mak ten pochodzi z Syberii i Kaukazu. Kwiaty o barwach białych, żółtych, pomarańczowych i czerwonych pojawiają się pojedynczo na szczytach pędów o długości 25-30 cm. Kwitnienie w odróżnieniu od maku wschodniego rozciągnięte jest w czasie. Roślina pełni funkcję ozdobną od czerwca do września.

WYMAGANIA
Jeśli chcemy ją utrzymać dłużej roślina stawia jeden podstawowy warunek – przepuszczalne lecz nie jałowe podłoże. Obojętnie jednak od tego czy zależy na na dłuższym jej utrzymaniu czy traktujemy jak roślinę roczną mieszamy podłoże z dużą ilością kompostu. I dopiero w tak przygotowane podłoże sadzimy rośliny. Prace pielęgnacyjne ograniczają się do utrzymania dostatecznej wilgotności podłoża oraz do usuwania przekwitłych kwiatów co u maków ma duże znaczenie bo przekłada się dość wyraźnie na długotrwałość kwitnienia. Na nasiona zostawiać nie warto bo w uprawie praktycznie nie ma gatunku, a mieszańce nie powtarzają cech roślin macierzystych.

UWAGI
Jak wszystkie maki zraniona roślina wydziela mleczny sok, należy zatem uważać by nie zatrzeć oczu. Także przy ścinaniu kwiatów trzeba włożyć natychmiast końcówkę łodyżki do bardzo ciepłej wody by zatrzymać wyciek soku. Przyczynia się to wydatnie do przedłużenia trwałości ściętych kwiatów.

5. ORLIK OGRODOWY

Orlik ogrodowy należy do gatunku rzadko występującego w warunkach naturalnych. Okazy dziko rosnące objęte są całkowitą ochroną gatunkową. W przydomowych ogrodach orlik stanowi jedną z najczęściej stosowanych roślin ozdabiających kompozycje rabatowe.
Jest rośliną lekko trującą, prawdopodobnie ma ochraniać rośliny rosnące w sąsiedztwie przed ślimakami.

WYMAGANIA
Orliki najlepiej rosną w miejscach słonecznych lub półcienistych, na żyznej, lekkiej i wilgotnej glebie. Bylina ta należy do roślin łatwych w uprawie, choć jest byliną krótkowieczną i należy co jakiś czas odnawiać uprawę. Łatwo rozmnaża się z nasion oraz poprzez podział rośliny. Nadaje się na kwiat cięty.


6. ZEFIRANT

Zefirant, to niska roślina cebulowa, należąca do Amaryllidoceae, występująca w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej. W większości gatunków nie są one zimotrwałe, za wyjątkiem Zephyranthes candida (Zefirant biały), który raczej jest zimotrwały, ale tylko w rejonach o łagodniejszym klimacie i pod osłoną, choć przeważnie się go wykopuje i przechowuje w zabezpieczonym miejscu. Pozostałe nadają się jako rośliny doniczkowe z letnim pobytem na zewnątrz. Możemy się spotkać z Z. atamasco, dochodzący do 20 cm wysokości o białych kwiatach ukazujących się równocześnie z liśćmi już w marcu. Z. grandiflora, o dużych różowych kwiatach z żółtym odcieniem, ukazujący się od maja. Liście równowąskie u nasady czerwonawe. Możemy go spotkać w różnych odmianach, które mają większą paletę barw. Z. rosea, niewielki, do 15 cm różowoczerwonych kwiatach, pojawiających się w październiku, wymagający cieplejszych warunków, aby zakwitnąć.

WYMAGANIA
Zanim posadzimy do gruntu pamiętajmy, że roślina pochodzi ze strefy prawie tropikalnej i temperatura gruntu tam jest zawsze znacznie wyższa. Może to w dużym stopniu przyczynić się do braku kwitnięcia.Glebę przed sadzeniem warto przekopać z dużą ilością kompostu. Lepiej reaguje na kompost niż na nawozy mineralne. Także obornik ma dla niej zbyt dużo azotu. Wymaga stanowisk słonecznych, żyznej, przepuszczalnej, próchniczej gleby z dostateczną wilgocią. Sadzimy je na przełomie kwietnia/maja na głębokość około 8 cm w rozstawie 10- 15 cm. Cebule na zimę wykopujemy i przechowujemy w pomieszczeniu zabezpieczonym przed mrozem, przysypane np. piaskiem.

Jaskier pochodzi z Iraku, Syrii. Jest rośliną, która w naszym klimacie nie zimuje w gruncie. Do ogrodu sadzimy ją w kwietniu na głębokość 5-7cm,w rozstawie 15x15cm. Lubi miejsce słoneczne, ciepłe, zaciszne i glebę piaszczysto-gliniastą o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym. Przed sadzeniem należy moczyć bulwki w letniej wodzie przez kilka godzin. Podlewanie zaczynamy dopiero kiedy ukażą się listki (roślinka jest wrażliwa na nadmiar wody, ale kiedy jej brakuje szybko więdnie i zasycha!). Konieczne jest też zasilanie płynnym, mało skoncentrowanym nawozem. Nawozimy do czasu kwitnienia. Po kwitnieniu przestajemy podlewać i nawozić, roślinka szybko zasycha, wtedy bulwy wykopujemy, suszymy, oczyszczamy i przykryte trocinami przechowujemy do wiosny w pomieszczeniu o temp. ok. 6-10 stopni. Jaskier świetnie nadaje się do sadzenia w doniczkach, na balkony i tarasy.

Tawułki ogrodowe są bylinami powstałymi ze skrzyżowania ze sobą tawułek chińskich, japońskich, oraz thunbergii. W zależności od odmiany wyrastają od 40-150cm. Są roślinami, cieniolubnymi (obok funki, paproci) doskonale czują się w cieniu pod drzewami lubią miejsca wilgotne. Posadzone w miejscu słonecznym muszą mieć stale wilgotne podłoże. Doskonale rosną w głęboko uprawionej ziemi, zasobnej w próchnicę, (nie lubią nawożenia mineralnego). Dobrze jest wiosną rozłożyć na ziemi obok roślin kompost z torfem i przerobionym obornikiem.Tawułki zimują w gruncie, ale młode roślinki można na zimę okryć gałązkami świerkowymi lub liśćmi. Rośliny można uprawiać w dużych pojemnikach i donicach, pamiętając o tym,że tawułki lubią wodę (koniecznie donica z otworem!) oraz ziemię z dobrze rozłożonym obornikiem.

Funkia pochodzi z krajów Dalekiego Wschodu (Chiny, Japonia, Korea). W XIX wieku była rośliną bardzo popularną w ogrodach w Anglii. Obecnie jest równie chętnie sadzona. Jest rośliną długowieczną. Funkia najlepiej rośnie na glebach żyznych i przepuszczalnych, lekko kwaśnych. Lubi stanowiska cieniste i pół cieniste pod drzewami i krzewami, nad wodą, lubi podłoże lekko wilgotne. Odmiany o barwnych liściach należy sadzić w miejscach bardziej nasłonecznionych, dzięki czemu lepiej się wybarwiają. Funkia jest rośliną całkowicie wytrzymałą na mróz. Lubi też nawożenie, wczesną wiosną lub późną jesienią należy rozłożyć wokół rośliny warstwę (3-5cm) kompostu. Również w czasie wegetacji 2-3 razy nawozimy mieszanką nawozów (np. Azofoska). Doskonale wygląda w cieniu, w towarzystwie innych bylin, nadaje się również do sadzenia w donicach i pojemnikach (pamiętajmy o częstym podlewaniu) oraz do nasadzeń w grupach. Kwitnie w czerwcu, lipcu, kwiaty w kolorach od białego do ciemno fioletowego (w zależności od odmiany), ale głównie ozdobą są liście. Szczególnego zacienienia wymagają odmiany funkii o liściach pokrytych niebieskim nalotem, gdyż ze względu na niebieski odcień, są wyjątkowo podatne na poparzenia słoneczne. Funkia jest też przysmakiem ślimaków, aby nie dopuścić do zjadania przez nie liści stosujemy „piwne pułapki”, posypujemy wapnem wokół roślin oraz nie podlewamy wieczorem tylko rano lub w ciągu dnia.

Jest byliną pochodzącą z Afryki Południowej i Madagaskaru. W naszym klimacie zimuje w gruncie ale do zimy należy ją dobrze przygotować. Liście trzeba podnieść do góry i związać, a ziemię starannie okryć suchymi liśćmi i gałązkami świerkowymi (pióropusz ze związanych liści zostaje nie przykryty). Trytomię sadzimy wiosną do dobrze zdrenowanej i uprawionej ziemi na stanowisku słonecznym osłoniętym od wiatru, ziemia powinna być wilgotna (ale nie podmokła). Podczas wegetacji należy roślinę podlewać i dokarmiać nawozami wieloskładnikowymi lub kompostem. Kwitnie od czerwca do października zdobiąc ogród pięknymi i oryginalnymi kwiatostanami które nadają się również na kwiat cięty.

Jest rośliną cebulową której ojczyzną jest Afryka Południowa. W naszym klimacie nie zimuje w gruncie dlatego na jesień trzeba cebulki wykopać. Cebulki sadzimy w kwietniu na głębokość 6-8 cm co 15-20 cm w dobrze uprawioną i zdrenowaną ziemię na stanowisku słonecznym z dala od drzew, krzewów i innych wysokich bylin. Chłodna i deszczowa wiosna sprzyja lepszemu zawiązywaniu pędów kwiatowych więc do czasu kwitnienia należy pamiętać o podlewaniu, oraz dwukrotnym dokarmianiu dowolną mieszanką nawozów mineralnych. 2-3 tygodnie po kwitnieniu, roślina zasycha, należy ją wykopać, oczyścić, dosuszyć i przez zimę przechować w temperaturze pow. 23 stopni C.

Pochodzi z Afryki Południowej. W naszym klimacie nie zimuje w gruncie. Do ogrodu wysadzamy ją od kwietnia na głębokość 6-8 cm co 15-20 cm do gleby zasobnej w pokarm, dobrze zdrenowanej, nieco wilgotnej (nie podmokłej!), o ph. obojętnym, w miejscu słonecznym, ciepłym, osłoniętym od wiatru. Do czasu kwitnienia podlewamy i dokarmiamy regularnie (jest rośliną wymagającą co do nawożenia). Po kilku tygodniach od posadzenia cebulek, zakwitną dzwonkowe kwiaty o pięknych barwach i magicznym intensywnym zapachu. Po kwitnieniu roślinka stopniowo zasycha, przestajemy podlewać i pod koniec września wykopujemy z ziemi, czyścimy i przez zimę przechowujemy w pomieszczeniu o temperaturze 13-15 stopni C.

Roślina cebulowa pochodząca z górzystych i tropikalnych terenów Wschodniej Afryki. W naszym klimacie nie zimuje w gruncie. Uprawiamy ją w ogródkach od kwietnia. Lubi zasobną w minerały, dobrze zdrenowaną, niezbyt wilgotną ziemię. Stanowisko powinno być słoneczne lub lekko zacienione (im więcej cienia, tym mniej kwiatów), cebulki sadzimy na głębokość 8-10cm w odstępach co 20cm. Acidanthera nie lubi zachwaszczenia, oprócz usuwania chwastów można też ziemię ściółkować sosnową korą. Podczas suszy podlewamy, oraz 2-3 razy nawozimy. Pod koniec września cebulki należy wykopać, łodygi obciąć 10 cm nad cebulką i zostawić w ciepłym, przewiewnym miejscu na 3-4 tygodnie. Później oczyścić, przesortować i przechować przez zimę w pomieszczeniu o temp. 18-20 stopni C. Acidanthera jest rośliną ozdobną i elegancką, ma średnio duże, białe, z ciemnym środkiem kwiaty, piękne szablaste liście, oraz przepiękny, subtelny zapach.
Polecam!

Floksy mają opinię roślin mało wymagających i trwałych - ta ostatnia cecha dotyczy oczywiście gatunków bylinowych, ale w ogrodach uprawiamy też jednoroczne. Chociaż różnią się wysokością i porą rozwoju pąków, mają podobnie zbudowane kwiaty, złożone z pięciu płatków. Polska nazwa tej rośliny - płomyk - podobnie jak łacińska phlox (płomień) nawiązuje do intensywnych kolorów kwiatów. Płatki floksów wybarwiają się na różowo, fioletowo, karminowo, rzadziej na biało bądź niebiesko. Niektóre kwiaty mają oczko pośrodku. Jest rośliną średniowysoką bowiem rozmiary jakie osiąga to 50-120 cm. Jego kwiaty możemy podziwiać od lipca do sierpnia. Wszystkie floksy o pokroju płożącym to gatunki wieloletnie. Nadają się na skalniaki oraz obrzeża rabat. Można je też sadzić na murkach kwiatowych oraz na pasach zieleni przy wjeździe do garażu. Rośliny te najobficiej kwitną w słońcu i w półcieniu.

Aby przedłużyć kwitnienie floksów, wystarczy ściąć przekwitłe kwiatostany wraz ze znajdującymi się poniżej 2-3 liśćmi. Wkrótce roślina wypuści nowe pędy i ponownie zakwitnie.

WYMAGANIA
Wszystkie gatunki floksów najlepiej rozwijają się w żyznym, przepuszczalnym podłożu. Dlatego przed posadzeniem roślin warto zmieszać ziemię z kompostem. Gatunki wieloletnie zasilamy kilkakrotnie wiosną i wczesnym latem.
Jest rośliną mrozoodporną, która przy sprzyjających warunkach może w jednym miejscu rosnąć nawet 10 lat.

NAWOŻENIE
Warto podsypać je granulowanym obornikiem aby im dostarczyć składników odżywczych.
Największym problemem jest mączniak prawdziwy. Biały nalot jego grzybni szpeci liście, porażone rośliny słabiej kwitną. Z chorobą trzeba walczyć, gdy tylko zauważymy jej pierwsze objawy. Floksy opryskujemy 2-3-krotnie co 7-10 dni jednym z preparatów.

Hippeastrum swe korzenie wywodzi z tropikalnych rejonów Ameryki Południowej. Nazywa się też zwartnicą, a potocznie - choć niewłaściwie - amarylisem. Najbardziej imponujące odmiany w kolorze krwistej czerwieni, wielu odcieniach różu lub nieskazitelnej bieli są mieszańcami (Hippeastrum hybridum) uzyskanymi w wyniku długoletnich prac hodowlanych. Przy zakupie doniczkowych roślin warto wybierać te, które nie rozwinęły jeszcze pąków. Wiele przyjemności będą też mieli ci, którzy kupią cebulę i sami wyhodują z niej piękny okaz.

UPRAWA
Kwitnie wiosną lub latem. Okres spoczynku przypada więc w zimie i trwa około 3-4 miesiące. Początek okresu spoczynku poznajemy po usychaniu starych liści i zaprzestaniu wyrastania nowych.We wrześniu całkowicie przestajemy podlewać, żeby cebula mogła przejść okres spoczynku. W miesiącu styczniu lub w lutym wyjmujemy ostrożnie cebulę i sadzimy ją do świeżej ziemi, tak aby trzecia część wystawała nad powierzchnię. Doniczkę umieszczamy w ciepłym miejscu i podlewamy umiarkowanie.
Po wyrośnięciu pąka kwiatowego umieszczamy doniczkę w jasnym, chłodnym miejscu i podlewamy bardziej obficie. Kiedy Hippeastrum przekwitnie ścinamy same kwiaty i podlewamy umiarkowanie. Do końca sierpnia cały czas zasilamy roślinę raz na tydzień. To decyduje o kwitnieniu i wyglądzie w następnym roku.
Kwitnące hipeastrum powinno stać w chłodniejszym miejscu, dzięki temu jego kwiaty utrzymają się dłużej.

« wstecz

0.00 zł
0.00
[ 0 ]